De naam van de roos

Mr.  Natuurlijk rijk  moet met zijn vorig logje een gevoelige snaar geraakt hebben. Het zit zo , de jardin staat vol rozen en  toch ken ik er amper een 3 tal bij naam . “Vol” staat voor  49 verschillende soorten, in zoverre dat het rozenlijstje  van de vorige eigenaar  klopt. Klimmers en struikrozen, botanisch en cultivars , tussen de  wilgenhaag of ouderwets midden in  het gazon, verweven in  de bosrand en tussen de pruimenbomen. Als  een explosie rond de  rozenboog  en in wat ik de rozenjungle  noem .

DSC_0023

waar is die boog  naartoe?

DSC_0007 (1)

op zoek naar doornroosje

Ik durf het haast niet neer te schrijven, maar dat ik niet weet welke roos waar staat, komt omdat  ik  een dubbel gevoel heb wat rozen betreft. Het is niet dat ik ze niet mooi vind of niet kan genieten van hun bedwelmende geur of hun vele toepassingen in keuken en huishouden niet kan  waarderen.  Nee , ik denk dat het vooral is omdat rozen zorgenkindjes zijn.  Je hebt er die je voortdurend moet voeden en beschermen, waarvan je de  uitgebloeide gevulde bloemen telkens moet wegknippen om ze in hun volle glorie te zien,  insecten hebben er weinig aan , hun bottels stellen niet veel voor en sommigen geuren niet eens. Je krijgt met andere woorden enkel hun kortstondige protserige schoonheid als tegenprestatie voor de zorg. Deze dames hebben in de jardin ondertussen ofwel  het loodje erbij neergelegd  of  staan ergens te zieltogen tussen ander oprukkend groen geweld.  Dan heb je er die het helemaal op hun eentje klaren, omringd door zwermen aan  zoemende insecten de bloei doorstaan, de tuin vullen met een heerlijk parfum of bottels produceren waarmee je de plaatselijke biowinkel een heel jaar van thee kan voorzien. Deze  dames  weten je te verleiden met hun eenvoudige schoonheid en overvloed, maar wees op je hoede.  Met strenge hand moet je ze voortdurend intomen, want voor je  het goed en wel beseft  halen ze die  oude appelboom neer, waarlangs ze  zo charmant  omhoog kropen of haken  onopgemerkt hun doornen vast in je haren of kleren, wanneer je onachtzaam durft langs te wandelen.

DSC_0004 (1).JPG

Snoeien  dus ! Alleen is het hier  ondertussen wel een beetje uit de hand gelopen, heb ik er geen flauw benul van hoe je het moet aanpakken en die doornen maken het er niet prettiger op. Snoei instructies in gespecialiseerde literatuur tonen je steevast plaatjes van  goed onderhouden struikjes die in niets te vergelijken zijn met mijn doornige monsters. Toen ik vorige lente een beetje moedeloos met de snoeischaar voor de jungle stond bedacht ik me dat de prins uit doornroosje zich ook zo moet gevoeld hebben.  Ik speel  dan ook met het idee om de rozenjungle volgende lente  ooit eens drastisch aan te pakken, tot op de grond. We zien wel welke er overleven. Een beetje orde op zaken stellen, ruimte creëren.  Vrijwilligers ? Iemand ? Er zijn gratis stekjes te krijgen en er is een zoekspelletje aan verbonden : zoek de naam uit 49 mogelijkheden.

DSC_0013.JPG

En dan lees je op Natuurlijk rijk een lofzang voor enkelbloemige rozen en denk je hé, maar dat soortje heb ik precies ook staan. Je beslist dat lijstje nog eens boven te halen trekt  op een droog moment de tuin in voor een rozenwandeling.

DSC_0039 (1).JPG

Ondanks het feit  dat tal van rozen  uitgebloeid zijn of  er belabberd  bij hangen door de bakken regen die de laatste tijd uit de lucht zijn gevallen, is er toch heel wat moois te bewonderen.  Sommige willen niet op de foto, alleen hun hoogste takken piepen door de overige begroeiing heen, te ver voor de lens. Het opvallendste aan andere rozen, hun lekkere geur, kan ik via deze weg niet eens met jullie delen.  Een kleine greep uit de foto’s.

Als ik de foto’s bekijk weet ik in veel gevallen niet eens meer  waar ik ze heb genomen. Het is duidelijk dat het op naam brengen van mijn rozen  niet zomaar een tussendoortje is. Dit vraagt een systematische aanpak, een beetje tijd en een beetje aandacht en sommigen namen zullen waarschijnlijk zelfs nooit hun roos vinden.  De liefhebbers mogen me natuurlijk altijd helpen . Hier nog eens de link naar het lijstje : rozen

DSC_0049 (1).JPG

En dan zijn er nog de schier oneindige toepassingen waarin ik me wel eens zou  moeten verdiepen : rozenwater, siroop,  jam, desserts, thee , pot pourri’s , cosmetica,…  en dat terwijl ik nu al tijd te kort kom door de overvloed uit de tuin. Ach, het dringt niet, alles op zijn tijd.

Advertenties

Zoem

‘T is stil op de blog, ik weet het. Verbouwings- en renovatiewerken zijn nogal ingrijpend voor de  dagelijkse organisatie  en ik wil u  echt niet vervelen met foto’s van modderige putten en half afgewerkte slaapkamers. Het resultaat zal schitterend zijn, toch knaagt mijn geweten een beetje bij al dat stof en machinaal geweld.  De pimpelmezen die  nestelden in een gat onder het dak van het toilet zie ik al een poosje niet meer en ik was er getuige van hoe een aantal aardhommels probeerden te redden wat nog overbleef van hun nest.

IMG_20160609_124654

Iets erna vonden ze een ander plekje, maar ik maakte me wel de bedenking dat wij mensen met onze drang naar praktische en propere voetpaden, perfect afgewerkte  gevels en daken het de fauna toch wel heel moeilijk maken.

Ondanks de werken heeft de jardin nog genoeg te bieden om  massa’s kleine bestuivers aan te trekken.  De kiwi bloeit momenteel wel zeer uitbundig  en dat levert naast het  mooie bloemendak  een non-stop zoemconcert op.

P1020240

P1020234

P1020233

Elders in de tuin,  gaat het er dan wel  niet zo spectaculair aan toe als nu op de kiwi  maar leven is er zeker.

P1020255.JPG

P1020252.JPG

De exacte naam van de struik ontglipt me nu even, een spirea soort dacht ik,  maar  dat zal de zweefvliegjes worst wezen.

P1020248.JPG

En deze goudhaantjes tref ik ieder jaar met tientallen aan tussen de citroenmelisse en de crocosmia, zonder dat ik van “schade” mag  spreken. Misschien hebben ze het ook wel voor brandnetel, dat leverde toch de mooiste foto op.

P1020263.JPG

O ja, houdt u zeker niet in om namen te noemen van plant of dier. Onder andere omstandigheden ben ik nieuwsgierig genoeg om dat zelf op te zoeken , maar momenteel  liggen plantenlijst en  determinatiegidsen ergens onbereikbaar achter kartonnen dozen en heb ik het geduld niet om te googlen.

Hemelwater

Hoewel het ook hier serieus nat was de afgelopen dagen, ga je mij er niet over horen klagen.  De gebeurtenissen in de jardin hebben momenteel alles met regenwater te maken.

Ik weet niet hoe dat bij u gaat , maar  bij ons lopen de dingen nooit zoals gepland en ondanks de chaos die dat dikwijls met zich meebrengt, blijkt dat achteraf bekeken steeds een goede zaak te zijn.  De planning was, dat er in het vroege voorjaar regenputten zouden geïnstalleerd worden om daarna een slaapkamer, badkamer en een, euh hoe noem je zoiets, mudroom/washok/bijkeuken af te werken. Iets in het universum moet gedacht hebben dat als de bewoners van de jardin dan toch in de vuiligheid moeten zitten , dat dan maar beter in één keer kan.  Zo komt het dus dat terwijl er binnen volop gepleisterd wordt, er zich buiten twee graafwerkers aandienen. Er moet nog een “beetje” plaats gemaakt worden.  In allerijl  verplaatsen we een vijftal  palet houtbergingen, dit alles opgesmukt met de nodige blauwe plekken en gevloek (helpende tienerzonen, weet u wel). Het is even slikken als ik zie hoe krentenboom en kardinaalsmuts gehalveerd worden en iets erna ook de cornus alba elegantissima letterlijk wordt weggeveegd.

Een half uurtje later is de vloer van de vroegere bijkeuken opengebroken, blijkt het gebouwtje waarin ons toilet staat, gevaarlijk  boven een ongebruikte beerput te hangen (logisch eigenlijk), valt de elektriciteit uit  omdat ergens een kabel is geraakt en zie je geen hand meer voor ogen in mijn slaapkamer door binnenwaaiend betonstof. Euh, misschien had iemand de deur moeten dicht doen voor  die gigantische slijpschijf door de betonvloer ging. En tussendoor nog razendsnel beslissingen nemen over wacht en drainagebuizen, het steekt in zo’n gevallen blijkbaar niet nauw op een gaatje en een sleufje meer of minder.

Aan het einde van dag twee zit de eerste regenwaterput van 6000 l en een opvangput voor afvalwater al in de grond.  Indrukwekkend hoe precies die man kan werken met zo’n enorm gevaarte. Waar wij ons eindeloos het hoofd over breken, zoals het plaatsen van afvoerleidingen en technische wachtputjes, blijkt dat voor deze vakmensen kinderspel, 5 minuten denkwerk in combinatie met het juiste materiaal en de klus is geklaard.

Het week-end zorgt gelukkig voor twee dagen stilte. Maandag gaan de graafwerken gewoon door en volgen er nog twee regenputten van 6000 l en een passief waterzuiveringssysteem.

P1020216.JPG

Het lijkt een beetje tegenstrijdig,  al dat grof geweld in een blog met “eenvoudiger leven” als ondertitel, toch stelt deze ingreep ons in staat om zo dicht mogelijk tot een gesloten kringloop te komen wat  ons  watergebruik betreft.  Als deze werken achter de rug zijn, kunnen we zo’n 18.000 l regenwater opslaan en zijn we niet langer afhankelijk  van leidingwater, tenzij er periodes uitbreken van uitzonderlijke droogte. We beperken het gebruik van regenwater niet tot  de wasmachine, het spoeltoilet en de  buitenkraan, nee, alle kranen worden op het systeem aangesloten.   In de keuken komt daarvoor  een bijkomende filter waardoor we het regenwater ook kunnen drinken.   Een mens heeft gemiddeld 5 liter drinkbaar water nodig om in zijn drink- en kookbehoeften te voorzien. Waarom moet al het andere water wat we gebruiken dan ook met chloor behandeld worden?  Na gebruik, wordt het afvalwater gezuiverd via een soort zandbed en komt het terecht waar het hoort, in de grond, waar het weer beschikbaar is voor  planten of kan doorsijpelen tot de grondwaterlagen.   We zijn niet aangesloten op de riolering en sinds begin dit jaar geldt er hier een wettelijke verplichting om  in te staan voor de eigen waterzuivering, maar zelfs mocht dit niet het geval zijn,  we wilden hier hoe dan ook werk van maken. Wat de zuivering betreft droomden we aanvankelijk van plantenzuivering in combinatie met een vijver, helaas is de Waalse wetgeving hieromtrent complexer geworden de afgelopen jaren en door het feit dat het grootste deel van de tuin landbouwgrond is, werden we geconfronteerd met een onontwarbaar kluwen van regeltjes, waardoor alleen al het verkrijgen van  vergunning een half jaar in beslag zou nemen.  We kozen daarom voor het  Enviroseptic systeem, wat qua oppervlakte nog net binnen onze “bouwzone” kon en  de papieren rompslomp bijgevolg een pak simpeler houdt. Daarnaast proberen we de minst schadelijke schoonmaakmiddelen  en zepen te gebruiken en komt er een droog toilet.  Is dit nu “het systeem” om de waterproblematiek  aan te pakken ? Eerlijk gezegd weten we dat niet. Sommigen zullen beweren dat het allemaal nog meer low tech en ecologisch kan en wat vandaag als milieuvriendelijk wordt omschreven, blijkt dat morgen weer niet te zijn. Wij kunnen niet meer dan er van uitgaan  dat iets doen beter is dan niets.

O ja, wij vonden de nodige achtergrond informatie die hielp bij onze beslissing en de uitvoer op de  site “Eautarcie“, een aanrader.