Een beginnend moestuinier.

De raadgeving luidt dat als je met moestuinieren begint, je best niet al te groot begint, en dit vooral om teleurstellingen te vermijden. Mijn ervaring met tuinieren beperkte zich tot een aantal aangekochte tomaten in pot, gecombineerd met sla en wat kruiden in een verticale flessentuin. Veel meer kon gewoon niet, op een klein stadskoertje, waar de zon slechts een 2m lange strook kon bereiken.

Kamille

In onze pas verworven, naar onze normen “enorme” siertuin begon ik dus, heel braafjes, met twee moestuinbakken van elk 2m². Over de plaats hoefde ik niet lang na te denken. Het gazon voor de serre vangt de hele dag zon en door de beukhagen aan beide zijden is het er windstil.

Het gazon omspitten daar had ik geen zin in. Ik had ondertussen al gelezen dat je het spitten beter kunt laten voor de bodem en op dat moment hadden we simpelweg nog geen spade. De bakken, samengesteld uit gerecupereerde planken werden lasagnegewijs gevuld met karton, keukenafval (bij gebrek aan compost), gemaaid gras en als afwerking een laag door de mollen omhoog gewroete tuinaarde (een mens moet zich behelpen met wat er is als je er voor kiest autoloos door het leven te gaan). Het resultaat was die eerste zomer niet schitterend te noemen, vooral omdat ik er geen idee van had hoe die kiemplantjes van de groenten die ik zaaide er uit zagen. In de veronderstelling dat het wortel of dille was liet ik minutieus de wilde kamille staan bij het wieden. Mooi was het wel en de thee lekker, maar zelfs nadat het aantal bakken verdubbelde, was wat ik in de bakken kon laten groeien nog steeds zo weinig dat ik zelfs niet meer durfde te denken aan het woord “zelfvoorzienend”.

IMG_20130622_095907 (2)

Op de knieën

De bakken bleken ook nog eens uitermate interessant voor woelmuizen en ander ondergronds gedierte. Rode kool die de ene dag nog stond te schitteren lag de volgende dag wortelloos tussen de mulch en van de veelbelovende pastinaken en knolselder bleef tegen de oogst alleen nog het loof over.

Zo’n bakken mogen dan wel heel mooi ogen op Pinterest, maar als je bij de opbouw alleen op het zicht afgaat kun je wel eens voor verrassingen komen te staan, wanneer het gazon er tussen moet worden gemaaid. Te weinig afstand voor zitmaaier of zeis en Wolf onze trouwe duwmaaier die er wel tussen kon, liep voortdurend vast op de hopen en gangen die de eerder vermelde woelmuizen achterlieten. Kweek, kleine ooievaarsbek maar vooral kruipende boterbloem vinden die rand waar de bak overgaat in gazon dan ook nog eens “the place to be” waardoor enkel een ouderwetse tuinschaar de boel nog enigszins kon fatsoeneren.

Spuiten

Heel even, leek ik een snelle oplossing cadeau te krijgen, toen de man des huizes de boer wist te overhalen om een stukje achterin de tuin mee om te ploegen. In één klap had ik 30m² moestuin erbij en ik begon verwoed wortelonkruiden weg te halen en bedden aan te leggen. De ontnuchtering kwam echter snel. Om te beginnen is het nogal onhandig om iedere keer meer dan een voetbalveld op en af te zeulen met gieters en tuingereedschap, maar toen dezelfde boer begon met een rondje “gewasbescherming”, het gangbare eufemisme voor gif spuiten, bleef er van bloemkool, zonnebloem en spinazie nog enkel bruin blad over.

P1010035

Tapis Volant

Omdat de tuin met zorg ontworpen was, durfden we die eerste twee jaar amper iets te veranderen. In jaar drie ging de knop om. Iets verder dan de moestuinbakken lag een romantisch perkje van 2 viburnums, pioenen, daglelies, hemelsleutel, een oerwoud van “tapis volant” rozenstruiken en een oude betonnen koeiedrinkbak, helemaal overwoekerd met klimop, dit alles afgeboord door een tapijt van longkruid. Ergens eind februari, zo’n moment waarop de tuinkriebels zich serieus laten voelen, besloot ik de rozenstruiken eruit te gooien en in een ruk ook alle klimop weg te nemen. De daglelies, pioenen en viburnums mochten blijven staan. Een beetje tuinier kan het al raden, longkruid en klimop zijn schaduwminnende planten… veel eenjarige groenten kun je er dus niet kwijt. Iets waar ik in een toen nog bladloze tuin geen rekening mee had gehouden. Het stukje waar de zon wel komt, leverde gelukkig tot in november courgettes en is ondertussen omgedoopt tot de vaste eetbare groenten experimenteerhoek. In de schaduwplekjes groeit er momenteel een overvloed aan veldsla en winterpostelein. Het komt dus allemaal wel goed.

P1010016

Advertisements

Een gedachte over “Een beginnend moestuinier.

  1. Pingback: Missers van het seizoen (2) | le fabuleux jardin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s